Frederik Rombach

Glasblazer in Wilrijk

www.rombachs.com

Ik mag mezelf wel een reiziger noemen. Geboren te Leuven, opgegroeid in Benoni, Zuid Afrika, gestudeerd in Nederland, gewerkt in Amerika, Mexico, Noorwegen, en nu weer terug aan het werk, aan glas- in Antwerpen.

Rond mijn 20ste had ik een job in Amerika bij een familiebedrijf. Vader was beeldhouwer en zoon architect. Ik werkte 3 dagen in de week op bureau bij de zoon, ontwerpen maken. De andere 3 dagen werkte ik bij de vader; beeldhouwen van architectonische elementen in hout, staal, kunststof, en ook glas. In de avonden na mijn werkdag kreeg ik tijd om met restglas te spelen. Ik denk dat mijn leermeester mij destijds wou duidelijk maken dat het een lange, zware weg is naar het leren van een ambacht, al helemaal één als glasbewerking.

Daar heeft hij gelijk in gehad, makkelijk is anders. Alleen, ik kan het niet loslaten. Het effect van het glas als je voor de eerste keer een gemaakt ontwerp in het licht ziet, is nu nog steeds een bijzonder moment voor mij. Ik ben begonnen met het maken van brandglasramen. Met de jaren ben ik verder gaan experimenteren met verschillende andere technieken zoals glasfusie, tiffany, en nu glasblazen.

Voor het merendeel heb ik de keuze gemaakt mijzelf te leren wat ik wou. Het duurde zo veel langer, veel standaardhandelingen moest ik immers al doende zelf ontdekken. Het maakt ook wel dat ik uiteindelijke een stijl, een signatuur heb kunnen vinden. Met het glasblazen moest ik weer de keuze maken hoe het vak te gaan leren. Ik heb mijzelf 2 keer in een glasblaasstudio weten te wurmen om te assisteren. Daarna heb ik een collega gevraagd om mij te laten zien hoe een basis oven gemaakt moet worden. En toen ben ik begonnen. Een oude bakkerstrommel, een brander, keramisch isolatie deken, en een winkelwagen, dat was de basis van de eerste oven. Omdat glas ook te duur was, heb ik een aantal flessen kapotgeslagen en was dat ineens een bronmateriaal. And the rest is history…



 

Ik was 20 toen ik voor het eerst in aanraking kwam met glas. Ik ben nu 37. In de afgelopen 17 jaar heb ik veel moeten doen om mijn vak en mijn passie te laten groeien. Door de jaren heen heb ik dikwijls andere zaken, als bouwen en renoveren, artistieke leiding van een vzw, en beeldende kunst opdrachten aangenomen, omdat ik nog niet goed begreep hoe je een bedrijf op ambacht kan laten draaien. Alle andere jobs die ik deed hebben mij de kennis meegegeven om mijn zaak te runnen.Intussen werk ik aan mijn eigen ontwikkeling en probeer ik zoveel mogelijk jongeren in probleemwijken en uit moeilijke gezinssituaties te engageren met ambacht - met maken. Ik geloof dat je met ambacht een eerlijk, gezond en vooral duurzaam bestaan op kan bouwen. Het duurt lang en het is zwaar, dat is een feit. Maar het is ook puur en doortastend en dat vind ik wel stoer.